Friday, April 15, 2016

ကြန္ပ်ဴတာ Passwords ေမ့လို႔ ဖြင့္လို႔မရခဲ့လွ်င္

ကြန္ပ်ဴတာ Passwords ေမ့လို႔ ဖြင့္လို႔မရခဲ့လွ်င္
===============================================

ကိုယ့္ရဲ႕ကိုယ္ပို္င္ ကြန္ပ်ဴတာေလးမွာ သူမ်ားမသိေစခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာ ေလးေတြရွိလို႕ Passwords နဲ႕ပိတ္ထားကာမွ အခ်ိန္ၾကာလာ ေသာအခါ အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့ နဲ႕ေမ့သြားတတ္ပါတယ္။ ထိုအခါ ကိုယ့္အတတ္နဲ႕
ကိုယ္ ကြိဳင္တက္ေတာ့တာပါဘဲဗ်ာ..။ ထိုအျဖစ္မ်ိဳးၾကံဳေတြ႕ေနရသူေတြအတြက္ေကာ ၊ Passwords ဖြင့္နည္း
သိခ်င္သူေတြအတြက္ နညး္လမး္ေလးမ်ားျဖစ္ႏိုင္သေလာက္ ေဖာ္ျပေပးလိုက္ရပါတယ္..။

◘◘နည္းလမ္း(၁)◘◘

ကြန္ပ်ဴတာစသံုးတဲ့အခါ သို႕မဟုတ္ ၀င္းဒိုးတင္တဲ့အခါေတြမွာ Username မျဖစ္မေနေပးခဲ့ရပါတယ္။ ထိုအခါ ကြန္ပ်ဴတာမွာ Username နဲ႕ Administrator ဆိုၿပီးအေကာင့္ႏွစ္ခုျဖစ္သြားပါတယ္။ ဥပမာ Username မွာ MgMg လို႕ေပးခဲ့ရင္ MgMg နဲ႕အတူ Administratorဆိုတဲ့အေကာင့္က ပူးတြဲပါရွိလာပါတယ္။ မိတ္ေဆြက MgMg မွာ passwords ေပးထားခဲ့တယ္
ဒါေပမယ့္ ေမ့သြားၿပီဆိုလွ်င္ ကြန္ပ်ဴတာကို Restart ခ်လိုက္ပါ။ Restart ခ်လိုက္တာနဲ႕တျပိဳင္နက္ F8 ဆိုတဲ့ Key ကိုအဆက္မျပတ္ႏွိပ္ေပးထားပါ။ ႏွိပ္ပါဟုဆိုရာတြင္ ဖိထားခိုင္းျခင္းမဟုတ္ပါ။ ထိုအခါ Safe Mode ျမင္ကြင္းကိုေရာက္ရွိသြားပါမယ္။ Safe Mode ဆိုတဲ့စာသားေနရာကုိ
Arrow Key နဲ႕ေရႊ႕ၿပီး Enter ေခါက္လိုက္ပါ။

အခ်ိန္အနည္းငယ္ေတာ့ေစာင့္ရပါမယ္။ ထိုအခါ
ကြန္ပ်ဴတာသည္ Safe Mode ျမင္ကြင္းနဲ႕ပြင့္လာပါလိမ့္မယ္။၄င္းတြင္ Administrator ႏွင့္Username ( MgMg) ကိုေတြ႕ရပါမယ္။ Username ( MgMg) သည္ passwords ေမ့ေနသူရဲ႕အေကာင့္ပါ။ယခု Administrator အေကာင့္ကိုဖြင့္လိုက္ပါ၊ Safe Mode နဲ႕၀င္ထားတာျဖစ္တဲ့အတြက္ MgMg အေကာင့္ကိုေတာ့၀င္လုိ႕ရမည္မဟုတ္ပါ။ Start> Control Panel မွ User
Accounts ( icon ) ကို ကလစ္လုပ္ဖြင့္ပါ။

User Account (box) ေပၚလာပါမယ္။ ၄င္းတြင္ "or pick an account to change" လို႕ေတြ႕ရပါမယ္။ ထိုအခါMgMg ဆိုတဲ့အေကာင့္ကို ကလစ္လုပ္လို႕ရႏိုင္ပါၿပီ။ထိုအခါေနာက္ထပ္ျမင္ကြင္း
တစ္ခုေပၚလာပါမယ္။ ၄င္းတြင္ "What do you want to change about
account လို႕ေတြ႕ရပါမယ္။ ၄င္းတြင္ "Change the password" ကိုေရြးခ်ယ္ၿပီး password အသစ္တစ္ခုေပးပါ။ အရင္စဥ္းစားလို႕မရတဲ့ password ကို ပင္ပန္းခံမစဥ္းစားပါနဲ႕.။ေမ့လိုက္ပါ
အရင္ကဇာတ္လမ္းေလး…..အဲ..ေယာင္လို႕.. တကယ္လို႕ "Remove the password" ကိုေရြးရင္ ဘာpassword မွထည့္စရာမလိုေတာ့ဘဲ ကြန္ပ်ဴတာပြင့္လာပါလိမ့္မယ္။ "Type a new Password" မွာ passwords အသစ္ထည့္ေပးပါ။ မထည့္ခ်င္လဲ ဒီအတိုင္းထားပါ။
Change password ခလုပ္ကိုႏွိပ္ပါ။ ကြန္ပ်ဴတာကို ပံုမွန္အတိုင္း Restart လုပ္ပါ။ အေကာင့္မွာ password ေတာင္းရင္လဲ ပတ္ေ၀ါ့ ေပးၿပီး၀င္ႏိုင္ ပါတယ္။ မေတာင္းရင္လဲ ဒီအတိုင္းဘဲ ပြင့္သြားပါလိမ့္မယ္။

◘◘နည္းလမ္း(၂)◘◘

ကြန္ပ်ဴတာမွာ အျခားသူတစ္ဦးဦးက၀င္လို႕ရရင္ (အျခား User ရွိရင္ သူ႕အေနနဲ႕၀င္ပါ)။ပထမနည္းအတိုင္းေဆာင္ရြက္ႏိုင္ပါတယ္။

◘◘နည္းလမ္း(၃)◘◘

ယခုနည္းတြင္ ကြန္ပ်ဴတာရဲ႕ CD Drive မွာ ၀င္းဒိုးစီဒီကိုထည့္ထားပါ။ BIOS သို႕၀င္ၿပီးFirst Boot ကို CD-ROM သို႕ေျပာင္းပါ။ ကြန္ပ်ဴတာကို ျပန္ Restart လုပ္ပါ။ ကြန္ပ်ဴတာ ျပန္ပြင့္တာနဲ႕Press any Key to boot from CD ဆိုတဲ့စာသားေပၚလာတာႏွင့္ တစ္ျပိဳင္နက္ ကီးခလုပ္တစ္ခုခုကို ႏွိပ္
လိုက္ပါ။ Screen ကိုေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ၿပီး ေပၚလာတဲ့ ညႊန္ၾကားခ်က္မ်ား အတိုင္း ေသေသခ်ာခ်ာျပဳလုပ္ပါ။ ဥပမာ - Licensing Agreement ေပၚရင္ F8 ကီးကိုႏွိပ္တာမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။ မၾကာခင္ To set up Windows
XP … To repair a Windows XP..လို႕ေပၚလာရင္ (R=Repair) ကိုေရြးခ်ယ္လိုက္ပါ။ R ကီးကိုႏွိပ္ပါ။ ဆက္ၿပီးေဆာင္ရြက္မႈမ်ားကိုၾကည့္ေနပါ။ ၀င္းဒိုးစ္ reboot တစ္ခ်က္ျပန္ျဖစ္ရင္ မည့္သည့္ကီးကိုမွ် ၀င္မႏွိပ္ပါနဲ႕။
ဆိုလိုတာက " Press any Key to boot from CD" ဆိုၿပီးျပန္ေပၚရင္ ကီးခလုပ္ကိုမႏွိပ္ပါနဲ႕။ အလိုလို install လုပ္ေနပါလိမ့္မယ္။
ျမင္ကြင္းဘယ္ဘက္ ေအာက္ေျခကို သတိျပဳၾကည့္ပါ။ အဲဒီမွာ "Installing Device" progress bar ဆိုတာေပၚရင္ "Shift+F10" ကီးမ်ားကိုႏွိပ္လိုက္ပါ။ ၄င္းသည္ အဓိကျပင္ရမယ့္ ေနရာျဖစ္ပါတယ္။Command console ပြင့္လာၿပီး အဲဒီမွာျပင္ရပါ့မယ္။ "NUSRMGR.CPL" လို႕၇ိုက္ထည့္ၿပီး Enter ကီးကိုႏွိပ္ပါ။
သင့္ရဲ႕ User Account (box) ကိုျမင္ရပါမယ္။ ၄င္းတြင္ password ကိုေျပာင္းလိုကေျပာင္း.. ဖယ္လိုက ဖယ္ထုတ္ႏိုင္ပါၿပီ။ တကယ္လို႕ password အသစ္ မေပးခ်င္ရင္ "Control user-passwords2" လို႕ရိုက္ထည့္ႏိုင္
ပါတယ္။ ျမင္ကြင္းမ်ားကို ပိတ္၊ command box ကေနထြက္ၿပီး Repair လုပ္ငန္းစဥ္ကို ဆက္လုပ္ပါ။ လုပ္ငန္းအားလံုးၿပီးရင္ ကြန္ပ်ဴတာကို သံုးႏိုင္ပါၿပီ..။

ကိုဥာဏ္မြန္(နည္းပညာစုစည္းမႈ)
==========================

Thursday, April 14, 2016

"စစ္တပ္နည္းျဖင့္ သတင္းစာထုတ္ပံု"

How Saw Ba Oo Gyi Die  By  U Thaung.

"စစ္တပ္နည္းျဖင့္ သတင္းစာထုတ္ပံု"
----------------------------------------
(ေၾကးမံုဦးေသာင္း)
"ျပည္ထဲေရးႏွင့္ သာသနာေရး၀န္ႀကီး ဗုိလ္မႉးႀကီး
စိန္လြင္ကို ေတြ႔လိုက္ပါ။ (၉) နာရီမွာ ေစာင့္ေနလိမ့္
မယ္" ဟု တင္ေမာင္၏ အထက္အရာရွိ ျဖစ္ေသာ
ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးက ဖုန္းဆက္ပါသည္။
ဗိုလ္မႉးႀကီးစိန္လြင္မွာ တင္ေမာင္မေတြ႔ခ်င္ဆံုးေသာ
ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ပါ၏။ သူက ဘာေၾကာင့္ ေတြ႔ခ်င္ပါလိမ့္။
တင္ေမာင္အဖို႔ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးဌာနတြင္ ဒုတိ
ယၫႊန္ၾကားေရးမႉး အျဖစ္ သတင္းကိစၥအ၀၀ကို
တာ၀န္ယူရသူ ျဖစ္ပါေသာေၾကာင့္ ၀န္ႀကီးမ်ား၊
ပါတီေခါင္းေဆာင္မ်ားက ဆင့္ေခၚကာ သတင္း
ပိတ္ေစရန္ အမိန္႔ေပးျခင္း၊ သတင္းေၾကညာခ်က္
ေပးျခင္းမ်ား ျပဳသည္ကိုိ ေဆာင္ရြက္ရစၿမဲ ျဖစ္ပါ
သည္။
သို႔ေသာ္ ဗိုလ္မႉးႀကီးစိန္လြင္က မေခၚဖူးပါ။
မိမိ၏ရာထူးအဆင့္ႏွင့္တာ၀န္အရ ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္
လမ္းစဥ္ပါတီေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ အစိုးရအဖဲြ႔၀င္မ်ားႏွင့္
ဆက္ဆံရသည္။ အစည္းအေ၀းမ်ား ဧည့္ခံပဲြမ်ားတြင္
ေတြ႕ဆံုရင္းႏွီးၾကရသည္။ ထိုသို႔ ရင္းႏွီးသူမ်ားတြင္
ဗိုလ္မႉး ႀကီးစိန္လြင္ မပါခဲ့ေပ။ က်ေနာ္ကိုယ္တုိင္က
ပင္ သူႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းမဆိုင္မိေစရန္ ေရွာင္ရွားခဲ့ပါ
သည္။
အေၾကာင္းမွာ သူႏွင့္ တႀကိမ္ေတြ႔ခဲ့ဖူးေသာေၾကာင့္
ျဖစ္သည္။ တခါေတြ႔ခဲ့သည္ႏွင့္တသက္လံုးဖူလံုေပ
ၿပီ။ ေနာက္ထပ္ မေတြ႔လိုေတာ့ေပ။
မိုးသည္းထန္လြန္းသျဖင့္ ေမွာင္ႀကီးက်ေနေသာ
ေန႕တေန႔တြင္ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။တိတိက်က် ၁၉၅၀ ခု၊
ၾသဂုတ္လ (၁၄) ရက္ေန႔ကို မေမ့ႏုိင္ပါ။
ထိုစဥ္က တင္ေမာင္မွာ အသက္ (၂၄) ႏွစ္ရွိ
သတင္းေထာက္တဦးသာ ျဖစ္သည္။ လြန္ခဲ့ေသာ
(၂)ႏွစ္က စတင္ေတာက္ေလာင္လာခဲ့ေသာ ျပည္
တြင္းစစ္မီးသတင္းကို ေထာက္လွမ္းေနသူ ျဖစ္၏။
ထိုေန႔နံနက္က ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးဌာနမွ သတင္း
ေထာက္မ်ားကို ဖိတ္ေခၚၿပီး သတင္းထူးတပုဒ္ကို
ထုတ္ျပန္ ေလသည္။
ကရင္အမ်ိဳးသား သမဂၢေခါင္းေဆာင္၊ ကရင္အမ်ိဳးသား
ကာကြယ္ေရးတပ္ဖဲြ႔၏ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ႀကီး ေစာဘဦးႀကီးသည္
တိုက္ပဲြတခုတြင္ က်ဆံုးၿပီဟု ေၾကညာခဲ့သည္။
ဘိလပ္ျပန္ ၀တ္လံုေတာ္ရ ေစာဘဦးႀကီးသည္ ထင္ရွား
ေသာ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္တဦးျဖစ္သည္။ဂ်ပန္
ေခတ္ကပင္ ႏုိင္ငံေရးေလာကတြင္ရွိေနၿပီး ကရင္-ျမန္မာ
ေသြးစည္းေရးကို ေဆာင္ရြက္ခဲ့၏။ အဂၤလိပ္ျပန္၀င္လာ
ေသာ အခါ ဘုရင္ခံ၏ အတုိင္ပင္ခံ အစိုးရအဖဲြ႔ ၀န္ႀကီး
ျဖစ္ခဲ့သည္။
ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရး ေပးအံ့ဆဲအခါတြင္မူကရင္ျပည္နယ္
သီးျခားရရွိေရးအတြက္ အဂၤလန္သို႔သြားကာ အေရးဆိုခဲ့
သည္။
အဂၤလိပ္တို႔က လုိက္ေလ်ာျခင္းမျပဳသျဖင့္ ဦးေအာင္ဆန္း၊
ဦးႏုတို႔ႏွင့္ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးကာ ကရင္လူမ်ိဳးစုျပည္နယ္ရရွိ
ေရး ကို အားထုတ္ခဲ့သည္။
ကရင္အမ်ိဳးသားအဖဲြ႔ခ်ဳပ္ကိုဦးေဆာင္ကာ ကရင္အမ်ိဳးသား
တို႔၏အခြင့္အေရးကို ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးၿပီး အေရးဆိုေနရာက
မေျပလည္ေသာေၾကာင့္ လက္နက္စဲြကိုင္ ျခားနားခဲ့သူျဖစ္
သည္။
ယခု ရန္ကုန္မွ မိုင္(၇၀) ေ၀းေသာ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕အနီးတြင္
အေသမိသည္ဟု ဆို၏။ က်ဆံုးေသာ သူပုန္ေခါင္းေဆာင္
ႀကီး၏ သတင္းကို ေရးသားၾကရန္ သတင္းေထာက္ (၁၀)
ဦးစုကာ ေမာ္လၿမိဳင္သို႔ ဖိတ္ေခၚရာတြင္ သတင္းဓာတ္ပံု
ရုိက္ကူးရန္ တင္ေမာင္လိုက္ပါခြင့္ ရရွိေလသည္။
ေလယာဥ္ေပၚတြင္ စစ္ဗိုလ္မ်ားက သတင္းကို ဆက္လက္
ရွင္းေျပာၾက သည္။ ကရင္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးႏွင့္အတူ အဂၤ
လိပ္ ဗိုလ္မႉးေဟာင္းတဦးပါ အေသမိသည္ဟု ေျပာျပသည္။
သတင္းေထာက္မ်ားက စိစစ္ေမးျမန္းၾကေသာအခါတြင္
သူပုန္ႀကီးႏွင့္ အေဖာ္တို႔ကို အရွင္မိခဲ့သည္။ သူတို႔က
လက္နက္ခ်ၾကပါလ်က္ ပစ္ခတ္သတ္ျဖတ္ၾကသည္ဟု
သိၾကရပါသည္။
"အနီးဆံုး စစ္တပ္စခန္းကို ပို႔ရန္စီစဥ္ေတာ့ သူတို႔က
ေျပးၾကတာကိုး၊ သူတို႔အသက္ကို ကယ္ခြင့္မရေတာ့
ဘူး" ဟု ေျပာသည္။
သတင္းေထာက္မ်ားအဖို႔ အမွန္ကို ေရးခြင့္မရွိပါ။
အစိုးရထုတ္ျပန္သည့္အတိုင္း "အေသမိသည္" ဟု
ေရးၾကရေပမည္။
သတင္းေထာက္အဖဲြ႔ေလဆိပ္ေရာက္ေသာအခါ
ေမာ္လၿမိဳင္ေဆး႐ံုသို႔ ေခၚသြားသည္။ အေလာင္းမွာ
ေရာက္ခါစရွိေသး၏။ က်ဆံုးသူ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးကို
ရင္ခဲြစင္ေပၚတင္ထားသည္။
သူ၏အ၀တ္မ်ားမွာ ေသြးမ်ား၊ ႐ြံ႕မ်ားႏွင့္ ေပေရေနသျဖင့္
မူလအေရာင္ကိုပင္ မသိႏုိင္ပါ။ ေရလႊမ္းေသာလယ္မ်ားမွ
ေရျပင္က်ယ္ထဲတြင္ ႀကိဳးႏွင့္ ဆဲြကာယူလာၾကသည္။
ရြာႀကီးတရြာေရာက္မွသာ လွည္းႏွင့္ တဆင့္သယ္ခဲ့ႏုိင္
ၾကသည္။ ႐ုပ္ကလာပ္ မွာ လြန္ခဲ့ေသာ (၂)ရက္တာက
ေသလြန္သျဖင့္ ဖူးေယာင္ေနေလၿပီ။ ပုပ္ေဟာင္ေနေလ
ၿပီ။ အမဂၤလာ ႐ႈခင္းပင္။
ဘုရင္ခံ၏ အတုိင္ပင္ခံ အစုိးရအဖဲြ႔တြင္ ၀န္ႀကီးတဦးျဖစ္ခဲ့သူ
ေစာဘဦးႀကီးသည္ ကရင္-ဗမာ ညီၫြတ္ေရးေဆြးေႏြးပြဲမ်ား
ကို ဇဲြႀကီးစြာ လုပ္ေဆာင္ခဲ့စဥ္က သတင္းေထာက္မ်ားႏွင့္
မ်ားစြာရင္းႏီွးခဲ့သည္။
အရပ္ျမင့္ျမင့္၊မုတ္ဆိတ္ထူထူ၊ နံ႔သာေရာင္ဥေရာပ၀တ္စံုကို
သပ္ရပ္စြာ ၀တ္ဆင္ေလ့ရွိေသာ သူ႔ကုိယ္ဟန္ကို တင္ေမာင္
ဓာတ္ပံုအမ်ား ႐ိုက္ခဲ့ဖူးပါသည္။ သူသည္ ခန္႔ညားသူတဦး
ျဖစ္သျဖင့္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ဦးႏုႏွင့္ တဲြကာ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ရာတြင္
က်က္သေရရွိသည္။
ယခုမူ ယိုယြင္းေနေသာ ေစာဘဦးႀကီး၏ ခႏၶာကိုယ္ကို
တင္ေမာင္ မ႐ႈရက္ပါ။ ဓာတ္ပံုပင္ ေကာင္းစြာမ႐ိုက္ႏုိင္
ပါ။
က်ဆံုးေလသူကို ျပၿပီးေနာက္ ေအာင္ႏုိင္သူကို ဓာတ္ပံု
႐ိုက္ၾကရန္ ပဲြထုတ္ခဲ့ေလသည္။ ခ်က္ခ်င္း ရာထူးတက္
လာသူ ဗိုလ္ႀကီးစိန္လြင္ကို သူ၏ လက္ထဲတြင္ အရက္
ဖန္ခြက္တခုႏွင့္ ေတြ႔ရသည္။ (ေအာင္ပဲြေတာ္ ႀကီးအတြက္
အားလံုးတို႔ကို ယမကာေခ်ာင္းစီးေအာင္ ဧည့္ခံထား၏)
သူသည္ လူငယ္တဦးသာျဖစ္ေစကာမူ ရင့္ေရာ္စျပဳေန
ေလၿပီ။ တင္ေမာင္ထက္ အသက္အနည္းငယ္ ႀကီးဟန္
တူသည္။ (ႏွစ္ႏွစ္ႀကီးသည္) သူ႔ကိုယ္လံုးကိုယ္ထည္က
မူ ပိုမိုျမင့္မားၿပီး သန္မာၫိဳေမာင္းသည္။ ေအာင္ ႏုိင္သူ
၏ ၀တ္စံုမွာလည္း ႐ႈံးနိမ့္သူႏွင့္ မျခားနားပါ။ ညစ္ပတ္
ေပေရေနသည္။ ေသြးမ်ား၊ ႐ြံ႕မ်ား ဖံုးေနပါသည္။
သစ္လြင္ေတာက္ပေသာ ေရႊၾကယ္ႏွစ္ပြင့္တို႔ကသာ
ပုခံုးေပၚတြင္ ေျပာင္လက္ေနၾကသည္။ သူ၏ မ်က္ႏွာ
မွာမူ ညစ္ေပေနသည္။ ခိုင္မာေသာ ေမး႐ိုး၊ ထူထဲေသာ
မ်က္ခံုးတို႔ကမာန္ဟုန္ျပင္းလွသည္။သူ၏ မ်က္လံုးတို႔က
ရက္စက္ျခင္း၊ သနားၾကင္နာမႈ ကင္းမဲ့ျခင္းတို႔ကိုထင္ရွား
စြာ ျပသေန၏။
တင္ေမာင္က Speed Graphic ကင္မရာႀကီးကို သံုး၍
ဓာတ္ပံု႐ုိက္ေသာအခါ ခြန္အားႀကီးမားေသာ ကင္မရာ
မွန္ေျပာင္းမွတဆင့္ သူ၏မ်က္ႏွာကို အနီးကပ္ၾကည့္ခြင့္
ရရွိသည္။ ၾကာျမင့္စြာ ၾကည့္မိသည္။ ယင္းသို႔ အေသး
စိတ္ၾကည့္မိေသာအခါတြင္ တင္ေမာင္၏ ႏွလံုးသားက
သိလိုက္ပါသည္။ သူသည္ သာမန္လူသား မဟုတ္၊ စက္
ဆုပ္႐ြံ႕ရွာေၾကာက္မက္ဖြယ္သတၱ၀ါႀကီးတဦး ျဖစ္ေနသည္
ကို ရင္ေလးစြာ ျမင္သိလိုက္ပါသည္။
ရက္၊ လ၊ ႏွစ္မ်ား တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕ ကုန္လြန္သြားခဲ့ပါသည္။
ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းေသာ ဗိုလ္ႀကီးစိန္လြင္အဖို႔
သူ၏ ပုခံုးေပၚတြင္ ၾကယ္ပြင့္မ်ား၊ တပြင့္ၿပီး တပြင့္ တိုး
ေနသည္ဟု သတင္းမ်ား ၾကားရေလသည္။
တင္ေမာင္လည္း ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ အႀကီးဆံုးသတင္းစာ
ႀကီး၏ ထုတ္ေ၀သူႏွင့္အယ္ဒီတာခ်ဳပ္အဆင့္အထိ တက္
ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ထိုေသာအခါတြင္ ေန႔တေန႔၌လူသားမဆန္
ေသာ သူ၏ မ်က္လံုးမ်ားကို ဆိုင္မိျပန္ရပါေသး၏။ ေတာ္
ေသးသည္။ မ်က္ေတာင္တခတ္သာ ဖ်တ္ကနဲ ဆိုင္ၾက
ရသျဖင့္ ေတာ္ပါေသးသည္။
၁၉၆၂ ခု၊ ဇူလိုင္လ (၇) ရက္ေန႔က ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။
မိုးရာသီျဖစ္ပါလ်က္ႏွင့္ ထူးထူးျခားျခား မိုးမရြာဘဲ
ေတာက္ပေနေသာ ေနမင္းက ထြန္းလင္းေနပါ
သည္။
ရန္ကုန္တကၠသိုလ္တြင္ ေက်ာင္းသားမ်ား ဆႏၵျပေသာ
သတင္းကို ေထာက္လွမ္းရန္အတြက္ မိတ္ေဆြ သတင္း
ေထာက္ (၄) ဦးႏွင့္အတူ ကားေမာင္းၿပီး သြားခဲ့မိသည္။
လြန္ခဲ့ေသာ မတ္လ (၂) ရက္ေန႔က အာဏာသိမ္းထား
ေသာ ေတာ္လွန္ေရးအစိုးရကို ပထမဆံုးဖီဆန္ၾကသည့္
အေရးအခင္းျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းသားသမဂၢက ဦးစီးၿပီး
ျပည္သူတို႔ကို ဒီမုိကေရစီအခြင့္အေရးမ်ား ေပးရမည္ဟု
ေတာင္းဆိုဆႏၵျပေနခဲ့သည္မွာ (၃) ရက္ရွိခဲ့ေလၿပီ။
ဒုတိယေျမာက္ေန႔က ဆႏၵျပပဲြတြင္ ရဲတို႔၏ လက္ခ်က္ႏွင့္
ေက်ာင္းသားတေယာက္ ေသနတ္ဒဏ္ရာ ရရွိခဲ့၏။
တင္ေမာင္တို႔ ေရာက္သြားေသာအခါတြင္ ေက်ာင္းသား
မ်ားက ဆူပူေအာ္ဟစ္ေနပါသည္။ သို႔ေသာ္ စီတန္းလွည့္
လည္မႈ မျပဳၾကပါ။ သူတို႔က တကၠသိုလ္ပရ၀ဏ္ကို ပတ္
ဆို႔ထားၿပီး `ဒီမုိကေရစီခံတပ္ႀကီး´ ဟု ဆုိင္းဘုတ္ႀကီး
တင္ထား၏။ ေက်ာင္း၀င္းအတြင္း၌သာ စု႐ံုးေနၾကၿပီး
အုတ္တံတိုင္းမွ သံပန္းမ်ားကို ဆုပ္ကိုင္ကာ ေႂကြးေၾကာ္
သံအမ်ိဳးမ်ိဳး ဟစ္ေအာ္ေနၾကသည္။
ဓာတ္ပံုသတင္းေထာက္ (၂)ဦးက ဓာတ္ပံု႐ိုက္ၾကေသာ
အခါ တင္ေမာင္တို႔ သတင္းေထာက္တစုကို မဟာမိတ္
မ်ားအျဖစ္ သူတို႔က ေကာင္းခ်ီးေပးၾကသည္။
ေက်ာင္း၀င္းတခိုတြင္ ယမန္ေန႔ကမွ စတင္ကာ
အေစာင့္ခ်ထားေသာ ရဲတပ္ကို ႐ုပ္သိမ္းထားသျဖင့္
အခမ္းအနားမွာ ဆႏၵျပပဲြႏွင့္မတူဘဲ ပဲြေတာ္ႀကီးတခု
ကဲ့သို႔ ရယ္ၾက၊ ေမာၾက၊ ေအာ္ဟစ္ၾကႏွင့္ ဆူညံေန၏။
ထိုအခ်ိန္ကေလးတြင္ ဂ်စ္ကားေလးစီးက ေရွ႕မွေနာက္မွ
ေစာင့္လာေသာ ဖီးယက္ကားနက္ကေလး တစင္း ျဖတ္
ေမာင္းသြားပါသည္။ကားထဲ၌ပါသြားသူမွာ ဒု-ဗိုလ္မႉးႀကီး
စိန္လြင္ ျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းသားမ်ားက သူ႔ကိုေကာင္းစြာ
မွတ္မိၾကသည္။ ပညာအရည္အခ်င္းကိုလည္း သိၾကသည္။
`ဗိုလ္မႉးေတြက (၃)ေယာက္ေပါင္း မွ (၇)တန္းပဲ ေအာင္ၾက
တာေဟ့´ ေက်ာင္းသားတဦးက အသံခ်ဲ့စက္မွ ေအာ္လုိက္
ရာ ၀ုန္းကနဲ ပဲြက်သြားၿပီး ရယ္သံမ်ား ဆူညံစြာ ထြက္ေပၚ
လာသည္။
မွတ္မွတ္ထင္ထင္ ထိုအခုိက္အတန္႔မွာပင္ တင္ေမာင္က
မွန္ကားကို လွမ္းၾကည့္မိေလသျဖင့္ သူ၏ မ်က္လံုးႀကီး
မ်ားကို ျမင္လိုက္ရျပန္ပါသည္။ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ
အေရာင္မ်ား ေျပာင္လက္ေနပါသည္။ သူတို႔သည္ ကား
ကို အျမန္ေမာင္းထြက္သြားၾက၏။
တင္ေမာင္၏ မ်က္စိထဲတြင္ ၁၉၅၀ ခုႏွစ္က ေစာဘဦးႀကီး
စေတးပဲြတြင္ ျမင္ခဲ့ရေသာ မ်က္လံုး အေရာင္ကို ျမင္ရျပန္
ပါသည္။ အေျခအေနမွာ ဟန္ပံုမရပါ။ ဗမာ့တပ္မေတာ္တြင္
အာဏာသိမ္းပဲြမစမီ မၾကာေသးမီက ဂ်ာမနီက ၀ယ္ယူတင္
သြင္းလာခဲ့ေသာ ဂ်ီ (၃) ေသနတ္အသစ္မ်ားကို ကိုင္ေဆာင္
ထားသည့္ စစ္သားမ်ား ခ်ီလာပါၿပီ။ တင္ေမာင္၏ေခါင္းပူလာ
ပါသည္။ ေခၽြးျပန္လာပါသည္။ အကင္းပါးရသည့္ တင္ေမာင္
တို႔ လူစုသည္ အလ်င္အျမန္ ေဘးကင္းရာသို႔ ေမာင္းေျပးႏုိင္
ၾကပါသည္။
ေက်ာင္း၀င္းတံခါးႀကီးကို ပိတ္ထားသျဖင့္ ေက်ာင္းသား
မ်ားမွာ မေျပးႏိုင္ၾကရွာပါ။ စစ္သားမ်ားက ေက်ာင္း၀င္း
အတြင္းတြင္ ရွိေနေသာ ေက်ာင္းသားမ်ား ကို ပစ္ၾကပါ
ေတာ့သည္။ ဆက္တိုက္ပစ္ၾကပါသည္။ ေတြ႔ရာသခႋ်ဳင္း
ဓားမဆိုင္းပစ္ခတ္ၾကပါသည္။ အေဆာင္ေဘးတြင္ ဆူပူ
ေနသူမ်ားကိုသာမက အေဆာင္မ်ားေပၚမွ ၾကည့္ေနေသာ
ေက်ာင္းသားမ်ား၊ ၀ရန္တာတြင္ထုိင္ကာ စာဖတ္ေနေသာ
ေက်ာင္းသားမ်ား၊မ်က္ႏွာသစ္၊သြားတုိက္ေနေသာ ေက်ာင္း
သားမ်ားပါ အားလံုးတို႔ကို စိတ္တိုင္းက်လက္တည့္စမ္းၾက
ပါသည္။
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေန၀င္း အာဏာသိမ္းမည့္စစ္ဆင္ေရးအတြက္
ႏိုင္ငံျခားမွ အထူး၀ယ္ယူခဲ့ေသာ ဂ်ီ (၃) ေသနတ္မ်ားသည္
အစြမ္းထက္လွပါေပသည္။ ေလးထပ္အေဆာင္ေပၚမွ သြား
တုိက္ေနေသာ ေက်ာင္းသားပင္ သြားပြတ္တံပါးစပ္ကိုက္
လွ်က္ ေဇာက္ထိုးက်လာရွာသည္။
အစိုးရက တရား၀င္ေၾကညာရာတြင္ ေက်ာင္းသား (၁၅) ဦး
ေသျပီး၊ (၂၇) ဦး ဒဏ္ရာရသည္ဟု ဆိုသည္။ ေက်ာင္းသား
(၁၀၀) ေက်ာ္ ေသခဲ့ရသည္ကို တင္ေမာင္တို႔ သိၾကပါသည္။
ဤသို႔ ေမ့မရႏုိင္ေသာ ျဖစ္ရပ္မ်ားသည္ မိမိ၏ ရင္ထဲတြင္
မွတ္မွတ္ထင္ထင္ ရွိေနေသာေၾကာင့္ ဗိုလ္မႉး ႀကီးက ေတြ႔
ခ်င္သည္ဆိုေသာအခါတြင္ စိတ္စႏုိ္းစေနာင့္ျဖစ္မိသည္။
သူသည္ လံုၿခံဳေရးကို တာ၀န္ယူေနေသာ အာဏာစက္ျပင္း
ထန္သည့္ ျပည္ထဲေရး ျဖစ္ေနေလၿပီ။
တင္ေမာင္က ျပည္သူပိုင္သတင္းစာ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္မ်ား၏
အဖဲြ႔အတြင္းေရးမႉးျဖစ္၏။ သတင္းတခုခုကို ေမးလိုေသာ
ေၾကာင့္ ဆင့္ေခၚေစသည္ေလာ၊ သို႔မဟုတ္ ပံုႏွိပ္ခဲ့ သည့္
သတင္းတခုခုကို ေမးလိုေသာေၾကာင့္ေလာ၊ သို႔ေလာ၊
သို႔ေလာ ေတြးေတာရပါသည္။
ျပည္သူပိုင္အျဖစ္ ထုတ္ေ၀ေနေသာသတင္းစာ(၇)ေစာင္ရွိ
ပါ၏။ သတင္းမွန္သမွ် ေဆာင္းပါးဓါတ္ပံုမ်ားႏွင့္ ေၾကာ္ျငာ
မ်ားကိုပါ အားလံုးတုိ႔ကို တရက္ႀကိဳတင္ၿပီး စိစစ္ၾကရေလ့
ရွိသည္။ ေန႔စဥ္ နံနက္တုိင္း တင္ေမာင္၏႐ံုးခန္းတြင္ အယ္
ဒီတာခ်ဳပ္ (၇)ဦး၊ သတင္းစဥ္ဌာန အယ္ဒီတာ (၂) ဦး လာ
ေရာက္ၾကၿပီး ေနာက္တေန႔မွာ ထြက္မည့္ သတင္းစာမ်ား
တြင္ ေဖာ္ျပမည့္ စာမွန္သမွ်တို႔ကို စီစစ္အတည္ျပဳၾကရ
သည္။
အတြင္းေရးမႉးျဖစ္သူ တင္ေမာင္က အၿမဲမွတ္တမ္း
တင္ရသည္။ အမွားမရွိေအာင္ အၿမဲႀကိဳးစားခဲ့ၾကသည္။
သို႔ေစကာမူ သူႏွင့္ မေတြ႔မီတြင္ ပို၍ေသခ်ာေလေအာင္
သတင္းစာတထပ္ႀကီးကို အႀကိမ္ႀကိမ္စစ္ေဆးဖတ္႐ႈၿပီး
မွ သူ႔ထံသို႔ သြားခဲ့ေလသည္။
"ပညာရွိ သတင္းစာဆရာႀကီးလာပါၿပီ။ ထုိင္ပါ၊ ထုိင္ပါ"
ေလွာင္ေျပာင္ေသာ ေလသံႏွင့္ မဲ့ၿပံဳးၿပံဳးၿပီး ႀကိဳဆို၏။
ကုလားထုိင္မွာ ထုိင္ခြင့္ေပးသည္ဆိုေတာ့ မဆိုးလွပါ
ေပ။
သူက စားပဲြအံဆဲြထဲမွ သတင္းစာ (၃)ေစာင္ကို
ထုတ္ေပးၿပီး `ဗမာသတင္းစာဆရာေတြက အလြန္
ပညာသားပါပါတယ္။ သစၥာေဖာက္တေယာက္ရဲ့
အေၾကာင္းကို ေရးထားတဲ့ မ်က္ႏွာဖံုးသတင္းကို
ဖတ္ၾကည့္ စမ္းပါဗ်ာ´ ဟု သူက ေျပာ၏။
ထိုသတင္းမွာ ကုန္သြယ္ေရး၀န္ႀကီး စစ္ဗိုလ္ကို
ရာထူးမွျဖဳတ္ေသာ သတင္းျဖစ္ပါသည္။ တင္ေမာင္
နား မလည္ပါ။ တင္ေမာင္တို႔ သတင္းစာမ်ားက
အစိုးရေၾကညာခ်က္ကိုသာ ပံုႏွိပ္ခဲ့ပါသည္။
အျပစ္မေတြ႔ပါ။ တင္ေမာင္၏ အမူအရာကို သူက
ရိပ္မိဟန္တူသည္။
"ေက်းဇူးျပဳ၍ ဓာတ္ပံုကို ၾကည့္ပါ။ ငနဲက ၿပံဳးလို႔၊
သူက အျပစ္ရတာကို ဂ႐ုမစိုက္ဘူးလို႔ စာဖတ္ပရိသတ္
ေတြက ထင္ၾကမွာေပါ့။ စစ္၀တ္စံုကို ၀တ္ထားေတာ့
သူက မေၾကာက္ဘူးဆိုတာ ထင္ရွားပါတယ္။ ဒီဓာတ္ပံုက
တပ္မေတာ္ရဲ့ စိတ္ဓါတ္ကို က်ဆင္းေစပါတယ္။ ပညာရွိ
သတင္းစာဆရာေတြက သူ႔ကို သူရဲေကာင္းျဖစ္ေအာင္
လုပ္ေပးတာေပါ့"။
တင္ေမာင္မွာ၀န္ႀကီးကို ျပန္ေျပာရန္ အခြင့္အေရးမရွိပါ။
ရွည္လ်ားစြာ သူေျပာသမွ်ကို နားဆင္ေနရ ေတာ့သည္။
ၿပီးမွ မိမိယူလာေသာ သတင္းမ်ားမွ တေစာင္ကို သူ႔ကို
ျပလုိက္သည္။ ထိုသတင္းစာမွာ ခပ္မိႈင္မိႈင္ ဓာတ္ပံု႐ိုက္
ထားေသာ ရာထူးအျဖဳတ္ခံရသူ ၀န္ႀကီး၏ပံုကို ေဖာ္ျပ
ထားသည္။ တင္ေမာင္ကံေကာင္းပါသည္။ ထိုဓာတ္ပံု
မွာ မ်က္ရည္ေပါက္မ်ား က်လာေတာ့မေလာက္ မိႈင္
ေတြ ခ်ေနရွာသည္။
"ဒီပံုကလည္း သိပ္မနိပ္ပါဘူး။ စာဖတ္ပရိသတ္က
သူ႔ကို သနားၾကမွာေပါ့။ သူက မ်က္ရည္ခံထုိးသလို
မို႔ လူထုက သူ႔ဘက္ပါသြားမွာေပါ့" တင္ေမာင္ စကား
တလံုးမွ မေျပာႏုိင္ပါ။
ရွည္လ်ားေသာ သူေျပာေလသမွ် မိန္႔ခြန္းမ်ားကိုသာ
မွတ္သား ရပါသည္။ ေခါင္းငံု႔ကာ ျပန္ခဲ့ရသည္။
မိမိ၏ အဓိက အထက္အရာရွိျဖစ္ေသာ ျပန္ၾကားေရး
၀န္ႀကီးကို ျပန္လည္အစီရင္ခံေသာအခါတြင္ `သူ႔အမိန္႔
ကို နာခံလုိက္ပါ။ ေနာက္ေနာင္မွာ ရာထူးက ျဖဳတ္ခ်ခံရ
သူမ်ားရဲ့ ဓာတ္ပံုကို မေဖာ္ျပပါႏွင့္´ ဟု အမိန္႔ေပးေလ
သည္။
တင္ေမာင္၏ ႐ံုးသို႔ ျပန္ေရာက္ေသာအခါတြင္
`အလုပ္ျဖဳတ္ခံရသူမ်ား၏ ဓာတ္ပံုမ်ားကို ပံုႏိွပ္ေဖာ္ျပ
ျခင္းမျပဳရ´ ဟူေသာ အထက္အမိန္႔ကို လက္ႏိွပ္စက္
႐ိုက္ၿပီး အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ (၇)ဦးတို႔ထံ ပို႔လုိက္ရပါသည္။
မဆိုးလွပါ။ တကယ့္တကယ္ေျပာရလွ်င္ စစ္တပ္နည္း
ႏွင့္ သတင္းစာထုတ္ေ၀ရသည္မွာ မ်ားစြာ လြယ္ကူပါ
သည္။
အမိန္႔ေပးသူ ဗိုလ္မႉးႀကီးစိန္လြင္၏ အေၾကာင္းကို
စာဖတ္သူတို႔သိၾကပါသည္။ ေနာင္တြင္ ျမန္မာ့ဆိုရွယ္
လစ္လမ္းစဥ္ပါတီဥကၠ႒ႀကီးအျဖစ္ အျမင့္သို႔တက္လာ
ခဲ့ပါသည္။ ႏုိင္ငံေတာ္၏ အထြတ္အထိပ္ ႏုိင္ငံေတာ္
သမၼတႀကီးပင္ ျဖစ္ခဲ့့ပါသည္။
သို႔ပင္သို႔ျငားေသာ္လည္း အိမ္ျမင့္တြင္ (၁၈)ရက္သာ
နန္းစံရပါသည္။ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ လက္နက္
မပါ ဒီမိုကေရစီဆႏၵျပသူမ်ားကို သတ္ျဖတ္ခဲ့ေသာေၾကာင့္
"သားသတ္ သမားႀကီး" ဟု လူထုက ေခၚေ၀ၚၾကပါသည္။
လူထုရန္သူႀကီးတဦးအျဖစ္ သမုိင္းတင္ရစ္ခဲ့ပါသည္။ ။
Andrew Soe
၁၀ ဇန္နဝါရီ ၂၀၁၅။

ဆရာမ တာဝန္ထမ္းတာ ၾကာၿပီလား " " ၃ႏွစ္ေလာက္႐ွိၿပီ"

ေဖ့စ္ဘုတ္ခ္ ႀကီးစြဲလမ္းေနရျခင္းမွာ ဒီလုိpost
ေတြေၾကာင့္လဲပါ ပါတယ္..ဖတ္ၾကည့္ပါတန္းဖိုး
႐ွိပါတယ္ ဗဟုသုတလဲရတယ္..
အေမရိကန္ႏိုင္ငံဟာ ကမၻာ ေပၚမွာ...
ဘာလို႔အရာရာ top ျဖစ္ေနရလဲဆိုတာ
ဒီ..မူႀကိဳ ဆရာမေလးရဲ႕အေျဖကိုဖတ္ၾကည့္ၿပီး
မအံ့ဩေတာ့ဘူး....... ...
.... ... ... ...
အိပ္ခန္းထဲ႐ွိ စေလာင္းတီဗြီ၌
အင္တာဗ်ဴ း တစ္ခုလာေနသည္။
၎ အင္တာဗ်ဴးကို....
စိတ္ဝင္တစားနားေထာင္မိခဲ့သည္။
သေဘာက် မိပါသည္။
ယင္းအင္တာဗ်ဴ းတြင္ မူႀကိဳေက်ာင္းမွ ဆရာမငယ္တစ္ဦးကို ေမးျမန္းျခင္းျဖစ္သည္။
ျပထားေသာ ေနာက္ခံလႈပ္႐ွားမႈတြင္ ကေလးငယ္မ်ားက ျမက္ခင္းေပၚတြင္ ေဆာ့ကစားေနၾကသည္။
" ဆရာမ တာဝန္ထမ္းတာ ၾကာၿပီလား "
" ၃ႏွစ္ေလာက္႐ွိၿပီ"
" ဘာတာဝန္ယူရလဲ "
" ကေလးေတြရဲ႕ စ႐ိုက္သဘာဝကို သူတို႔စ႐ိုက္ အမွန္အတိုင္း မိဘေတြသိဖို႔ ၊ ကေလးေတြကိုယ္တိုင္ သိဖို႔ တာဝန္ကိုယူရတယ္ "
" မူႀကိဳဆရာ အလုပ္ကိုဘာေၾကာင့္ေရြးခ်ယ္ျဖစ္တာလဲ "
" ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ တန္ဖိုးအ႐ွိဆံုး လူသားေတြ ျဖစ္လာမဲ့ ကေလးငယ္ေတြကို အေသအခ်ာ ေလ့လာခြင့္ ထိေတြ႔ခြင့္ရတဲ့ အလုပ္ဆိုတာ မူႀကိဳဆရာ မအလုပ္ပဲ ႐ွိတာေလ ဒါေၾကာင့္မူႀကိဳဆရာမ. အလုပ္ကို ကြၽန္မေရြးခ်ယ္တာ "
" ဒီထက္ပို႐ွင္းျပလို႔ရမလား "
" ကေလးဆိုတာ ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္ အားကိုးစရာေကာင္းတယ္ ေၾကာက္စရာေကာင္းတယ္႐ွင့္ "
" ဘာေၾကာင့္လဲ "
႐ိုးသားလို႔. ခ်စ္စရာေကာင္းတာေလ ။ အနာဂတ္အတြက္ ပညာတတ္ေတြ ပညာ႐ွင္ေတြ ျဖစ္လာမွာမို႔ အားကိုးစရာလည္းေကာင္းတယ္ "
"ဒါျဖစ္ရင္ ဘာလို႔ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းတာလဲ "
" ဒီကေလးေတြ ယဥ္ေက်း လိမၼာျခင္းမ႐ွိပဲ ႀကီးလာခဲ့ရင္ အားလံုးအတြက္ရန္သူျဖစ္ႏိုင္လို႔ ပဲ ...အေ႐ွ႕တိုင္းစာေပမွာ အေမြခံသားသမီးဆိုးကို ရန္သူထဲမွာ ထည့္ထားတာဖတ္ဖူးတယ္။ ဒီေတာ့ကေလးဆိုတာ ကြၽန္မတို႔ပညာေရး ေပၚလစီမွားရင္ ရန္သူျဖစ္လာႏိုင္တယ္ ...ဒါေၾကာင့္ ေၾကာက္တာ "
" ဟုတ္တယ္ေနာ္ ..ဆက္ေျပာပါဦး "
" ကြၽန္မ ဒါေၾကာင့္ ဆရာမ အလုပ္ကို ႏွစ္သက္တာ ေရာက္စတုန္းကေတာ့ စိတ္ညစ္တာေပါ့႐ွင္ ေမ်ာက္ေတြ က်ားေတြ ထိန္းေနရတဲ့အတိုင္းပဲ။တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ ခ်စ္စရာအမူအက်င့္ေတြေၾကာင့္ ခ်စ္တတ္လာတယ္။ဒီလိုပဲ ကိုယ့္ရဲ႕တာဝန္ကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ေက်နပ္လာတဲ့အတြက္ ေပ်ာ္လာတယ္။ "
"ပညာေရးရဲ႕ အဓိကရည္မွန္းခ်က္ကဘာလဲဗ်
ခင္ဗ်ားနားလည္သလို ေျပာျပစမ္းပါ "
"ကြၽန္မ အယူအဆကိုေျပာျပမယ္ေနာ္ပညာေရးရဲ႕. အဓိက ရည္မွန္းခ်က္ ဆိုတာ ဧကရာဇ္ ဘုရင္ႀကီးေတြ ေမြးဖြားေပးဖို႔ လည္းမဟုတ္ဘူး ။ မဟာသူေဌးမင္းႀကီးေတြ ေပၚေပါက္လာဖို႔လည္းမဟုတ္ဘူး ။
မဟာပညာေက်ာ္ႀကီးေတြ ျဖစ္လာဖို႔လည္း မဟုတ္ဘူး ။ ပညာေရးရဲ႕. အဓိက. ရည္မွန္းခ်က္ က တိုင္းျပည္အေနနဲ႔ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ႏိုင္ငံသူ ႏိုင္ငံသား ေကာင္းေတြ ေမြးထုတ္ေပးဖို႔ပဲ။
လူေတြကိုခ်စ္တတ္လာေအာင္သင္ေပးဖို႔ပဲ။ အိမ္တစ္အိမ္အေနနဲ႔ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ သားေကာင္းသမီးေကာင္း ၊ မိသားစုေကာင္း ျဖစ္ေအာင္ သင္ေပးျခင္းက. အေျဃံပညာေရးရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္ ပဲ "
" ခင္ဗ်ားေျဖတာေတာ္ေတာ္ေကာင္းတာပဲ...
ဆက္ၿပီးေမးခြင့္ျပဳပါ။ "
" ရပါတယ္ "
" လစာဘယ္ေလာက္ရလဲ "
" ဒီေမးခြန္းေတာ့ မေမးသင့္ဘူးထင္တယ္ "
" ဒီလိုပါ ...ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ဟာ လစာလံုေလာက္စြာမရရင္ အက်င့္ပ်က္ႏိုင္တယ္။ အက်င့္ပ်က္ဝန္ထမ္းဆိုတာ သူ႔အလိုလို ျဖစ္လာတာမဟုတ္ဘူး။ ေခတ္အေျခအေန လစာညီမ်ွမႈမ႐ွိျခင္းဟာ အက်င့္ပ်က္ဝန္ထမ္းကိုေမြးဖြားေပးတတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ေမးတာပါ။ "
" လစာကလံုေလာက္ပါတယ္ ။ ခံစားခြင့္ေတြလည္း အျပည့္အဝေပးထားတယ္ေလ ။ ဒီေတာ့ က်မတို႔ဘက္က ကိုယ္လုပ္တဲ့အလုပ္အေပၚမွာ ေစတနာလည္းပါသင့္တယ္ ။ ဝါသနာလည္းပါသင့္တယ္။ ကိုယ့္အလုပ္ကို
ကိုယ္တန္ဖိုးထားတတ္ဖို႔ လည္းလိုတယ္။ ဒါမွ ဝန္ထမ္းေကာင္းျဖစ္မွာ႐ွင့္ " ဆက္ၿပီးေမးပါရေစ "
" ေကာင္းပါၿပီ ..ေမးပါ႐ွင္ "
" ကေလးေတြဉာဏ္ရည္ဘယ္လိုေနသလဲ "
" ျပန္ၿပီးေမးပါ ..ေမးခြန္းကို နားမလည္လို႔ပါ "
" ကေလးေတြက ေတာ္သလား ညံ့သလား လို႔ဆိုလိုတာပါ "
" ဒါဆိုရင္ ႐ွင့္ကို ေမးခြန္းတစ္ခု ျပန္ေမးမယ္ ...ႏွင္းဆီပန္းနဲ႔ စပယ္ပန္း ဘယ္ပန္းကလွလဲ "
" ဘာဆိုင္လို႔လဲ "
" ေျဖၾကည့္ပါ "
" ႏွင္းဆီ ပန္းကလွတာေပါ့ "
" ကြၽန္မေမးတာ ႏွင္းဆီ ပန္းနဲ႔ စံပယ္ပန္း ဘယ္ပန္းပိုလွ သလဲလို႔ ေမးတာေလ "
" ေျဖၿပီးၿပီေလ ႏွင္းဆီပန္းက လွတယ္လို႔ "
" ကြၽန္မေမးတာ ဘယ္ပန္းကိုပိုႀကိဳက္သလဲ လို႔ ေမးတာမဟုတ္ဘူး ..႐ွင္က ..႐ွင္ႀကိဳက္တဲ့ ႏွင္းဆီ ပန္းကိုပဲ လွတယ္လို႔ ေျပာေနတယ္။ "
"ဟုတ္သားပဲ က်ဳပ္ကႏွင္းဆီပန္းကိုႀကိဳက္တာဗ် ဒါေၾကာင့္ ႏွင္းဆီပန္းကို လွတယ္ လို႔ေျဖလိုက္မိတာပဲ "
" တကယ္ေတာ့ ႏွင္းဆီပန္းလည္းလွသလို စပယ္ပန္းလည္း လွတာပါပဲ႐ွင္ ။ ကေလးေတြကို ေတာ္သလားညံသလားဆိုတဲ့ေမးခြန္းဟာ လူႀကီးေတြ ဘယ္ေတာ့မွ မေမးသင့္တဲ့ ေမးခြန္းပဲ ။ သူ႔အလွနဲ႔သူ အားလံုး လွၾကပါတယ္။ က်မတို႔လူႀကီးေတြကသာ လူငယ္ေတြကို တန္ဖိုးထားတတ္ၾကဖို႔ ပိုၿပီးလိုအပ္တယ္။
ဘာပဲေျပာေျပာ ကေလးေတြအားလံုး မညံ့ၾကပါဘူး ။ သူတို႔မွာ ကြၽန္မတို႔နဲ႔ မတူတဲ့ စိတ္ကူးစိတ္သန္းေတြ ႐ွိတယ္။ လူငယ္ေတြရဲ႕ စိတ္ကူးစိတ္သန္းဟာ တိုင္းျပည္တစ္ျပည္ရဲ႕ သယံဇာတ တစ္ခုပါပဲ႐ွင့္။
အဲဒီစိတ္ကူး စတ္သန္းေတြကို ဖ်က္ဆီးမပစ္ဖို႔ဘဲလိုတယ္။လူငယ္ေတြရဲ႕အိမ္မက္ေတြကို တည္ေဆာက္ေပးျခင္းဟာ ႏိုင္ငံတစ္ခုရဲ႕တာဝန္ပဲ႐ွင့္ "
" ခင္ ဗ်ားက ဆရာမလုပ္သက္ အနည္းငယ္သာ႐ွိေပမယ့္ ေမး ခြန္းေတြရဲ႕ အေျဖကို စနစ္တက်ေျပာတတ္တယ္ေနာ္ "
" စာဖတ္လို႔ပါ "
"ဘာစာေတြဖတ္လဲ "
" အစံု ဖတ္တယ္ အားရင္ ကြၽန္မစာဖတ္တယ္ "
" ဒါနဲ႔.ေမးရအံုးမယ္ အိုဘားမားကို ႏွစ္သက္လား "
" ႏွစ္သက္ခဲ့ပါတယ္ "
" ေနာက္တစ္ႀကိမ္အတြက္ ထပ္ၿပီးႏွစ္သက္ႏိုင္ပါ ဦးမလား "
" ဒါကေတာ့ မေျပာႏိုင္ဘူး႐ွင့္ သူ႔အေျပာနဲ႔ သူ႔အလုပ္ကို ေစာင့္ၾကည့္ရမွာပဲ အေျပာနဲ႔ အလုပ္ညီရင္ေတာ့ တစ္မ်ိဳးေပါ့ အေျပာတျခား အလုပ္တျခားဆိုရင္ေတာ့လည္းတစ္မ်ိဳးေပါ့ေလ "
" သမၼတ ႀကီးနဲ႔ ခင္ဗ်ားနဲ႔ ဘယ္သူက တိုင္းျပည္အတြက္ပိုအေရးႀကီးသလဲ "
"တိုင္းျပည္အတြက္ဆိုရင္ေတာ့ သူေရာ၊ ကြၽန္မေရာ ၊ ႐ွင္ေရာ ဒီႏိုင္ငံမွာ႐ွိတဲ့လူေတြအားလံုး အတူတူပဲ အေရးႀကီးတယ။္ ႐ွင့္ေမးခြန္းက တစ္ခုခုလိုေနသလိုပဲ ။
ဒီႏိုင္ငံမွာေန ဒီေျမ ၊ ဒီေရ ၊ ဒီေလ နဲ႔အသက္႐ွင္ၾကသူအခ်င္းခ်င္း အားလံုးအတြက္ ...အားလံုး အေရးႀကီးတယ္...အားလံုးအေရးပါတယ္။ အားလံုးေကာင္းမွ အားလံုးေကာင္းမယ္ ။ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ တစ္သင္းတစ္ဖြဲ႔ ေကာင္းရံုနဲ႔အားလံုးမေကာင္းႏိုင္ပါဘူး "
" all rightsေကာင္းလိုက္တဲ့အေျဖဗ်ာ ေနာက္ဆံုးေမးခြန္းတစ္ခုေမးပါရေစ "
" သမၼတ ႀကီးနဲ႔ ခင္ဗ်ား တိုင္းျပည္အတြက္ ဘယ္သူက ပိုၿပီးတာဝန္႐ွိသလဲ "
" ဒါကလည္း႐ွင္း႐ွင္းေလးပါ ကြၽန္မက ပိုၿပီးတာဝန္႐ွိတာေပါ့ "
" ဘာေၾကာင့္လဲဗ် ခင္ဗ်ားအေျဖက တစ္မ်ိဳးႀကီးပါလား "
" ဟုတ္တယ္႐ွင့္...သမၼတ တို႔ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္တို႔အမတ္တို႔ဆိုတာ ပါတီေနာက္ခံတစ္ခုနဲ႔ ေရြးခ်ယ္ခံရၿပီး တာဝန္အပ္ႏွင္းခံရတဲ့သူေတြေလ ..၄..ႏွစ္သက္တမ္းအတြင္းမွာကို တာဝန္ကရပ္စဲျခင္းခံရႏိုင္တာပဲ ။ ေနာက္ထပ္ ၄..ႏွစ္ဆိုတာ ဘာမွမေသခ်ာဘူးေလ။ ကြၽန္မတို႔က ႏိုင္ငံဝန္ထမ္းေတြ႐ွင့္။ပင္စင္မယူမခ်င္းအလုပ္လုပ္ၾကရမွာ ..တိုင္းျပည္အတြက္ က်မတို႔ ဝန္ထမ္းေတြက ပိုၿပီးတာဝန္႐ွိတာေပါ့႐ွင္...ဝန္ထမ္းေကာင္းမွ
တိုင္းျပည္ေကာင္းမွာ႐ွင့္ "
" ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ..ခင္ဗ်ားအေျဖကိုသေဘာက်ပါတယ္ "
" ကြၽန္မလည္း ေျဖဆိုခြင့္ရလို႔ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ "
..................အႏွစ္ခ်ဳပ္ၾကည့္ရင္ျဖင့္ တစ္ခါတစ္ရံ တြင္ လူတို႔သည္ ကိုယ့္တန္ဖိုးကိုကိုယ္မသိၾကေပ။
ကိုယ့္ေနရာကိုယ္ တန္ဖိုးမထားၾက ၊ ကိုယ့္တာဝန္ကိုယ္ မသိၾကပါ။
Credit & Original Writer