........... ဟိုတစ္ခ်ိန္တုန္းကေပါ့ ...........
မူလတန္း ေက်ာင္းသာ မက် အလယ္တန္းလည္း
မက် အခ်ိန္တံုးက သူငယ္ခ်င္းမေလး တစ္ေယာက္
ကို သတိရမွိလို႔ ေရးမွိပါတယ္ အခ်ိန္ေတြက လည္း
ၾကာခဲ့ၿပီ လေ လူေတြကလည္း တနယ္ဆီ ကြဲ
ဆက္သြယ္မႈ႕ ေတြလည္း မ႐ွိၾကတာ မို႔ ဒီစာေလးကို ဖတ္မိမယ္ ဆိုရင္ စာေရးသူ ဘယ္သူလည္း ဆိုတာ သိႏိုင္မယ္လို႔ ေတြမိ မွတ္မိမယ္ လို့ ထင္ မိပါတယ္
.....မ်က္နွာမွာ အျမဲး ျပံဳးခ်ိဳခ်ိဳနဲ့ ေနတပ္ပင္ မဲ့
ကိုလုပ္ခ်င္ တာ ကို္ယ္တိုင္ ကိုယ္ၾက မလုပ္ ရရင္
တစ္နေ့လံုး မေႃကမနပ္ ႏွင့္ စိတ္တိုနေႃက သူငယ္ခ်င္း
တစ္ေယာက္အေၾကာင္း ေလးပါ....
တစ္နေ့ ေက်ာင္းလစ္ျပီ အုပ္စု ဖြဲ႕ ေလ်ွာက္သြားၾက
တယ္ ပိုက္ဆံဆိုတာ သံုးစရာ နေရာမရွိတဲ့ ဒို႕ေတာ
မွာ အသီးအႏွံ ေတြကလြဲးလို႔ အေထြအထူး မ႐ွိ
ဒီေလာက္ေပါမ်ားလွတဲ့ အသီးအႏွံ ေတြထဲးကမွ
မင္းတစ္ေယာက္ က ထန္းသီး စားခ်င္ခဲ့ရျပန္တယ္
ဘယ္လိုမွ ဘယ္သူ မွ႐ွာမေတြ႔ တဲ့ ထန္းသီကို
ငါရေအာင္႐ွာေပးခဲ့တယ္ေနာ္ .....
....က်န္တာေတြ ကိုေတာ့ မေျပာေတာ့ပါဘူး
ႂကြားတယ္လို ထင္ေနမယ္ စိုလို႔....ဟဲဟဲ
ထန္းသီရျပန္ ေတာ့လည္း မင္းကေနာက္တစ္မ်ိဳး
မင္းအေၾကာင္းကို သိေနတဲ့ ငါက မင္းဆႏၵကို
လိုက္ေလ်ာ ေပခဲ့မွိခဲ့တာ မွားလာ မွန္လာ မင္းအသိ
ဆံုးပါ သူငယ္ခ်င္ရယ္
မင္းလည္း ငါကို ခဏခဏ သတိရေနမယ္ လို႔
ထင္ေနမွိပါတယ္ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့
ငါလက္ထဲးက ထန္းသီးနဲ့႕ဓားကို ယူၿပီ မင္းဟာမင္း
ခြဲးလိုက္တာ မင္းမွာ ဘယ္လက္မ တစ္ေခ်ာင္ တိခနဲ႔
ျပတ္သြား ေတာ့ ငါက ေညာင္ေစးနဲ႔ ဆက္ေပးခဲ့ဘူး
တယ္ေလ ျပန္ၿပီေတာ့ ဆက္မသြားပင္ မဲ့ ေသြး
ေတြေတာ့ တိပ္သြားခဲ့တယ္ အဲ့တံုက ငါတယ္ကယ္
စိတ္မေကာင္း ခဲ့ပင္မဲ့ မင္းကိုေျပာျပဖို႔ အခြင့္အေရး
မရခဲ့ဘူးေလ မင္းအေဖက သူသမီးလက္ကို ေညာင္ေစးနဲ ့ ျပန္ဆက္ရေကာင္းလား ဆိုၿပီ ငါ့ကို လိုက္႐ွာ
ၿပီ ေဆာ္မယ္ဆိုလို႔ ငါေျပးေနခဲ့ရတယ္
အဲ့ဒီလို နဲ႔ ေက်ာင္းမွာ ငါနာမည္ အရင္ ေမွးမွိန္ ၿပီေတာ
....ေညာင္ေစး....ျဖစ္ခဲ့ရတယ္ေလ...
.......သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ဒီစာေလးကို
. ဖတ္မွိပါေစလို႔......
No comments:
Post a Comment